کمیتهٔ صلح افغانستان عید سعید قربان را به تاریخ بیست و نهم جون ۲۰۲۳ میلادی با حضور هیأت مدیره و عدهای از مهمانان عالیقدر این کمیته از طریق مجازی تجلیل نمود. مهمانان، رئیس، و اعضای کمیتهٔ صلح با استفاده از این فرصت خجسته، همبستگی قاطعانهٔ خود را در مسیر استقرار صلح پایدار و تأمین عدالت اجتماعی در افغانستان اظهار نموده و وضع حاکم کنونی در کشور را غیرقانونی، غیرقابل دوام، و شدیداً پرخطر و مصیبت بار ارزیابی نمودند. حاضرین مجلس، با اجماع تمام از مسئولین ادارهٔ سرپرست طالبان خواستند تا هرچه زودتر زمینهٔ گفتمان سازنده و فراگیر ملی را در جهت استقرار صلح دایمی در کشور فراهم آورند، تا باشد که افغانستان از انزوای بینالمللی نجات یافته و احتمال ظهور مجدد جنگهای نیابتی در کشور از میان برداشته شود.
مدیر روابط خارجی کمیتهٔ صلح، دکتور محمد داود، مجلس را با بیانیهٔ ذیل آغاز نمود:
بسم الله الرحمن الرحیم:
از دست و زبان که برآید
کز عهدهٔ شکرش بدر آید
مهمانان گرامی کمیتهٔ صلح افغانستان، محترم حاجی صاحب ایام الدین ایام، رئیس کمیتهٔ صلح، حضرات هیأت مدیره، و اعضای محترم کمیتهٔ صلح، خواهران و برادران عزیز،
السلام علکیم و رحمت الله.
توأم با تقدیم احترامات خالصانه قلبی، فرارسیدن عید فرخنده قربان را به حضور هریک از شما سروران، و خانوادههای محترم تان تبریک عرض میکنم. امیدوارم این روزهای مقدس و خجسته را با آرامش خاطر کامل سپری نموده و از ناراحتیها و گزندهایی که عصر پر فتور ما به آنها دچار آمده است، در امان باشید.
دوستان فرهیخه و گرامی:
ما افغانها، امسال عید سعید را در حالی تجلیل میکنیم که کتلههای عظیم مردم مظلوم کشور ما یکی از تاریکترین مراحل حیات سیاسی-اجتماعی تاریخ معاصر خود را سپری میکنند و اثرات کشنده و وحشتناک این وضع ناهنجار را روزانه با گوشت و پوست و ذهن و روان و استخوان خود احساس مینمایند. در این روزها، که بایستی روزهای شادمانی در کشور ما باشند، نابسامانی و ناامیدی که حدود و عمق آن بیانتها به نظر میرسد، بر اذهان مردمِ دلشکستهٔ ما سنگینی میکند. در این روزها کشور ما به زندان سرد و تاریک امیدها، امیدواریها، آرمانها، و خرسندیهای بشر مبدل شده و خنده و شادمانی از سرزمین ما رخت بر بسته است. در این روزها، هِراس از مرگ و توهین و توبیخ و شکنجه، ترس از زندان و زنجیر، و عدم اطمینان در باره آینده نزدیک و دور، قلب طیفهای متعدد و مختلف مــردم مظلــوم ما را به سختی در خود میفشــارد. اکثریت قریب به نود درصد نفوس کشور در تنگنای المانگیز ناامنی اقتصادی، عدم مصئونیت غذایی، بیماریهای جسمانی، و ناراحتیهای روانی گیر افتاده اند. وضع حاکمِ کنونی در افغانستان، ملیونها فرزند کشور، اعم از زن، مرد، جوان، و کودک را از حقوق حقه انسانی، عزت بشری، و لذات معمول حیات انسانی محروم ساخته است.
عــلل و تبعات غـــمانگیز این مصبیت عظیم و ناامیدی بیسابقه بشری، بر همه شما سروران، نیک معلوم است، و شرح آنها در فضای فرخندهٔ تجلیل از عید بیجا به نظر میرسد.
معذالک، باید گفته آید که با توجه به ابعاد و عمق بحران، و سردرگمی ی جامعه جهانی در قبال اوضاع کشور ما، وظیفه ملی، تاریخی، وجدانی، و ایمانی ما افغانهای ساکن در خارج از کشور است که درفش امید به آینده را بر زمین نگذاریم و مهر سکوت بر لب اختیار نکنیم. آنانی که در برابر ظلم سکوت اختیار میکنند، همانند ظالمین گنهکارند (اقتباس از آیهٔ ۱۶۵سورهٔ مبارکهٔ اعراف).
سرورانِ دلسوزِ وطن،
امروز وقت آن نیست که امیدِ تغییر و بهبود را از دست دهیم و در برابر معضلهها و تهدیدات عظیمی که کشور ما با آنها روبروست، بیتفاوت و ساکت باقی بمـانیم. زمان، با شتاب تمام به پیش میتازد و فرصتهای در رفته هرگز بارِ دیگر بر نمیگردند. هیچ چیز در حیات فردی، ملی و جهانی ما ثابت و ماندگار نیست. گذشت زمان پدیده معجزه آسایی است که تحول و تغییر را حتمی و اجتناب ناپذیر ساخته و میسازد. ساعقهای که امروز بر کشور «خونین کفنان» نازل شده است، دیر یا زود رفتنی و گذشتنی است. بیائید راه استــفادهٔ معقول، مثبت، و مؤثر از نیروی معجزه آسای زمان را بیاموزیم و آن را در راه تحققِ مرجحترین آرمان ملی خود، یعنی استقرار صلح دایمی و عدالت اجتماعی در افغانستان، به کار بندیم. آنانی که نقش زمان را در موفقیتهای بشر به فراموشی میسپارند، بیشک شاهد موفقیت را از خود بدور میرانند.
دوستان بسیار عزیز و گرامی،
تاریخ به اثبات میرساند که ثبات قدم، ایمان، و امیدواری به آینده بهتر، کلیدها و نیروهای محرکه خوشبختیِ نسل بشرند. با تکیه بر مژده عدالت الهی و ایمان به این اصل ثابت شده تاریخ، ما نباید ایمان، امید و ثبات قدم خود را از دست دهیم. ما نباید به ترس و دهشت تسلیم شویم، ما نباید فرشته حریت و آزادمنشی و آزاداندیشی را در معبد کاذب صلح قبور قربانی کنیم، و ما نباید قدرت و اشتهارات دشمنان کشورخود را تعیین کننده آینده خود بپنداریم. ما نباید دَورزدنهای وقفهیی تاریخ را «برگشت دایمیِ» تاریخ تصور کنیم. ما باید به قدرت خلاقه مردم خود ایمان داشته باشیم و با حقوق اساسی خود و مردم خود، تحت هیچ شرطی و عنوانی، معامله نکنیم. حق مالکیت سرنوشت سیاسی، و حق انتخاب نظام سیاسیِ عادل در افغانستان، حقوقی اند که محض به ما مردم افغانستان تعلق دارند و نباید و نشاید که به جای ما، دیگــران در مورد آنها تصمیم اتخاذ کنند. ما باید به خاطر بسپاریم که رشههای فرهنگ و تاریخ حیات سیاسی مردمان پر افتخار ما عمیقتر و نیرومندتر از آنند که گروهکهای نیابتی، بدخواهانِ حیله گر، و نیروهای استخباراتی بتوانند آنها را از ما بگیرند.
اجازه دهید در این جا نویدی از حضرت لسان العیب را خدمت تان ارائه کنم:
مژده ای دل که مسیحا نفسی میآیـــد
که ز انفاس خوشش بوی کسی میآید
از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش
زدهام فـــالی و فــــریادرسی میآیــــد
فریاد رس ما، استقرار صلح پایدار و تامین عدالت اجتماعی در سرزمین ماست، سرزمین بیهمتا و بزرگی که به تک تک ما افغانها و اخلاف ما تعلق دارد و پرورشگاهِ جسم و جان و روح و روان ما است. شکی نیست که رسیدنِ این فریادرس یا یوسف گمگشتهٔ عزیز ما، به اتحاد، امیدواری، امیدپروری، ثبات قدم، و میزان کوششهایی بستگی دارد که ما مردم افغانستان چه در سطح فردی، چه در سطح جمعی، و چه در سطح جهانی از خود به ظهور میرسانیم. امیدوارم که کمیتهٔ صلح بتواند نقش مؤثر، ولو کوچکی را در این زمینه بازی نماید.
در اخیر، بازهم عرض میکنم که:
ای عزیزان به شما هدیهٔ یزدان مبارک باشد
عیدِ فرخنده و نورانی قربان مبارک باشد
از توجه صبورانه تان سپاسگذارم.
